یه شروع جدید

اون سالی که این وبلاگ رو راه انداختم سال سومی بود که کنکور میدادم و من همچنان پشت کنکورم.

پنج سال اصلا زمان کمی نیست...به هیچ وجه.

چند روز پیش به این فکر میکردم که چرا روزمرگی هام رو نمینویسم؟ اولش خواستم یه وبلاگ جدید بسازم که یادم افتاد اینجا داره خاک میخوره.

نمیدونم هنوزم کسی از خواننده های قبلیم اینجا رو میخونه یا نه.

تو بیان یه وبلاگ جدید ساختم چون دخترخاله ام آدرسم رو پیدا کرده بود و من دوست نداشتم منو بخونه.

فکر کنم حدود هفتاد و خورده ای دنبال کننده دارم اونجا و همین یکم نوشتن از روزانه هام رو برام سخت میکنه.

اینجا انگار نشستم یه گوشه ی دور افتاده ی دنیا و تک و تنها با خودم حرف میزنم، بی هیچ سانسوری.

روزای خوبی توی راهه........